ചാരുവിനൊപ്പം കോടതിയിലെ ടൈല് പതിച്ച നിലത്തൂടെ നടക്കുമ്പോള് പതിവില്ലാത്ത ഒരു അസ്വസ്തത ഹരിഹരിനെ ഗ്രസിച്ചു. കേസ് വിളിക്കുന്ന മുറിക്കപ്പുറം റോഡിലേക്ക് നോക്കി തിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന, ചുവന്ന ചായം തേച്ച പാറി പറക്കുന്ന മുടിയുടെ ഉടമ അനാമികയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാന് ഹരിഹരിനു പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു. യാഥാര്ത്യങ്ങള്ക്കു മുന്നില് തിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന അവളുടെ സ്വഭാവത്തിന് ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ലെന്ന് അവന് മനസിലായി.
ചാരുവിനെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ഹരിഹര് അനാമികയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കോടതി വരാന്തയിലെ തിരക്കുകള്ക്കിടയിലൂടെ ചാരു ഹരിഹരിനെ അനുഗമിച്ചു. അനാമികയുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള് ഹരിഹര് അവള്ക്കെതിരെയുള്ള ചുവരില് ചാരി നിന്നു. അവന്റെ പാദസ്പര്ശം തിരിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ അനാമിക തല ചരിച്ചു അയാളെ നോക്കി. ഇതാണോ എന്ന അര്ത്ഥത്തില് ചാരു കണ്ണുകള് കൊണ്ട് ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിനു ഹരിഹര് ഉത്തരം നല്കിയില്ല. എങ്കിലും ഹരിഹരിന്റെ കണ്ണുകളിലെ വെപ്രാളം ചാരുവിനു ഉത്തരം നല്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അനാമികയുടെ മുഖത്തെ ചായം അവളുടെ കണ്തടങ്ങളിലെ കറുപ്പ് മായ്ക്കുന്നിലെന്നു അയാള്ക്ക് തോന്നി. സദാ കണ്ണാടി നോക്കുന്ന അവളുടെ ശീലത്തെ കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും അവള്ക്കെങ്ങനെ പിടിച്ചു നിര്ത്താന് കഴിയുന്നു എന്നോര്ത്തപ്പോള് അയാള്ക്ക് അതിശയം തോന്നി.
പരസ്പരം മിണ്ടാതെ നില്ക്കുന്ന അനാമികയുടെയും ഹരിഹരിന്റെയും മൌനത്തിന്റെ പുറന്തോടിനുള്ളില് നിന്നു ചാരു ഇറങ്ങി കോടതി വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു.
അമ്മയുടെ ഒക്കത്തിരുന്നു അച്ഛന്റെ നേര്ക്ക് കള്ള നോട്ടം എറിയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള് ചാരുവിന്റെ ഉള്ളില് മുള്ള് കൊണ്ട വേദന തോന്നി. കോടതി മുറിയില് കൂട്ടം കൂടി നിന്ന വക്കീലന്മാര് കാക്കക്കൂട്ടത്തെ അനുസ്മരിപ്പിച്ചു. ചാരു വാതില്ക്കല് നിന്നു കേസ് വാദം ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എച്ചില് പൊതിക്ക് വേണ്ടി അടികൂടുന്ന കാക്കകളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് കാക്ക രാജാവ് തീര്പ്പ് കല്പ്പിക്കുന്നതായി അവള് സങ്കല്പ്പിച്ചു. ഓര്ത്തപ്പോള് ചാരുവിനു ചിരി വന്നു. സിന്ദൂര കുറിയിട്ട ഒരു വക്കീലിന്റെ സൂചിമുന പോലുള്ള കണ്ണുകള് തന്നിലാണെന്നു മനസിലായപ്പോള് ചാരു അവിടെ നിന്നു മാറി.
"റിയലി എമ്പാരസ്സിംഗ് "
എന്ന രണ്ട് വാക്കുകള് അവളുടെ ചുണ്ടുകള്ക്കിടയില് ഞെരിഞ്ഞു.
കോടതി വരാന്തയിലെ വെറും നിലത്തു കാലന് കുടയും പിടിച്ചിരുന്ന ഒരു അമ്മാവനെ ഒരു വക്കീല് പെങ്കൊച്ചു നിര്ദാക്ഷണ്യം തട്ടി വിളിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് ചാരുവിനു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. ഒരു കുടുംബ ജീവിതം ഉണ്ടെങ്കില് അത് ലിവിംഗ് ടുഗേതര് മതി കല്യാണം ആവണ്ടാന്നു ചാരു അപ്പോള് തീരുമാനമെടുത്തു.
ഹരിഹര് ജെ
അനാമിക വിശ്വേശ്വര്
കോടതിയിലെ ബഹളങ്ങള്ക്കിടയില് ആ വിളി കേട്ടപ്പോള് ഹരിഹരും അനാമികയും ധൃതിയില് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പോയ വേഗത്തില് തിരിച്ചിറങ്ങിയ ഹരിഹരിനെ ചാരു അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി. ഇത്രയേ ഉള്ളു എന്ന മട്ടില് അനാമിക വേഗത്തില് നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി ചാരു വിങ്ങലോടെ നിന്നു.
എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ബന്ധങ്ങള് മുറിഞ്ഞു പോകുന്നതെന്ന് അവള് ഓര്ത്തു. കൈയില് ഇരുന്ന താക്കോല് കറക്കി നടന്ന ഹരിഹരിന്റെ പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോള് ചൂണ്ടുവിരലിന്റെ വിറയലിനോപ്പം അവന്റെ ഹൃദയവും വിറക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവള്ക്ക് തോന്നി.
"നീ എവിടെക്കാ?"
കാര് സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്യുമ്പോള് ഹരിഹര് ചോദിച്ചു.
"ഞാന് രണ്ട് ദിവസം ലീവ് എടുത്തു നിന്നെ കാണാന് വന്നതാ. അതോണ്ട് നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വിട്ടോ.എനിക്ക് പോകാന് വേറെ സ്ഥലമൊന്നുമില്ല"
ഹരിഹര് ഉത്തരം പറയാതെ കാര് സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്തു. ചലിച്ചു തുടങ്ങിയ കാറില് എ സിയുടെ കുളിര്മക്കും സി ഡി പ്ലെയറില് നിന്നു ഒഴുകി വരുന്ന ഉപകരണ സംഗീതത്തിനുമൊപ്പം പരന്ന ഹരിഹരിന്റെ മൌനം ചാരുവിനു അരോചകമായി തോന്നി.
രണ്ട് വിദൂര നഗരങ്ങളില് ഇരുന്നു ഓണ് ലൈനിലൂടെ വഴക്കുണ്ടാക്കിയ കൂട്ട് കൂടിയ ഹരിഹരിനെ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നതെന്ന് പോലും ചാരുവിനു വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
പിന്നീടൊരിക്കല് ചാറ്റ് ബോക്സിലെ അവന്റെ അക്ഷരങ്ങളില് ആദ്യമായി നിരാശയുടെ നിറം കലര്ന്നപ്പോള് പ്രൊഫൈല് ഫോട്ടോകള്ക്കപ്പുറം ആണ് ഓരോ മനസും എന്ന അവളുടെ വിശ്വാസത്തിനു ആക്കം കൂടുകയായിരുന്നു.
ഉണക്കമീന് വറക്കുന്നതിനിടയില് കോടതിയില് കൂടെ വരുന്നുണ്ടെന്നു ചാരു ഹരിഹരിനു എസ് എം എസ് അയച്ചത്. ഉണക്കമീന് കരിഞ്ഞു പോയെങ്കിലും എസ് എം എസ് ഭംഗിയായി ഡെലിവേര്ഡ് ആയി.
ചാരു ഹരിഹരിനെ നോക്കി. അവന്റെ ശ്രദ്ധ ഡ്രൈവിങ്ങില് തന്നെ. അവള് കൈ നീട്ടി സി ഡി പ്ലെയര് ഓഫ് ചെയ്തു.
"നിങ്ങള് തമ്മില് പിരിയാന് എന്താ കാരണം?"
ചാരുവിന്റെ ഒച്ച നേര്ത്തിരുന്നു.
"ഞാന് ഒരു പഴഞ്ചന് ആണെന്നാ അനാമികയുടെ അഭിപ്രായം. "
ഹരിഹരിന്റെ വാക്കുകള് ഇടറിയിരുന്നു.
"അത് ഞാനും പറയുന്നു, നീ ഒരു പഴഞ്ചന് ആണ്."
എന്താ എന്നര്ത്ഥത്തില് നോക്കിയ ഹരിഹരിനോട് അവള് പറഞ്ഞു.
"ഇത്ര സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്ണിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു എ സി കാറില് കിട്ടിയിട്ടും ഒരു ഉമ്മ പോലും വയ്ക്കാത്ത നീ പഴഞ്ചന് ആണ്."
പറഞ്ഞു തീര്ന്നതും അവള് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഹരിഹര് ആ ചിരിയില് പങ്കു ചേര്ന്നു. ഇത്ര ലാഘവത്തോടെ ചിരിച്ചിട്ട് നാളുകള് ഏറെ ആയെന്നു അയാള് ഓര്ത്തു. ആ ലാഘവം ഫ്ലാറ്റിന്റെ പടികള് ഓടി കേറുന്ന തിലും കാണാമായിരുന്നു.
ഫ്ലാറ്റിലെ അടുക്കും ചിട്ടയും നോക്കി ചാരു നടന്നു. അടുക്കളയില് നിന്നു ഹരിഹര് രണ്ട് ഗ്ലാസില് ജ്യുസുമായി വന്നപ്പോള് ചാരു ഒരു കസേരയില് ഇരുന്നു മറ്റേതില് കാല് കയറ്റി വച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കൈയിലെ പുസ്തകത്തില് പരതുന്ന കൃഷ്ണമണികളിലേക്കും കാലിലെ ക്രിസ്റ്റല് പാദസരത്തിന്റെ മുത്തുകളിലെക്കും അയാള് നോക്കിയിരുന്നു.
ഞാന് ഈ പുസ്തകം നോക്കുവായിരുന്നു, വായിക്കാനൊന്നുമല്ല പേര് കണ്ടപ്പോള് ജെസ്റ്റ് ഒരു കുരിയോസിടി. ഹരിഹര് അവളുടെ കൈയിലെ പുസ്തകം കൈ നീട്ടി വാങ്ങി. വൈ ടു കെ,
"എന്നെ ജീവിതത്തില് ഏറെ പേടിപ്പിച്ച വാക്കാണ് ഇത്. ഞാന് ഒന്പതാം ക്ലാസില് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ പ്രശ്നം വരുന്നത്. ലോകം അവസാനിക്കും എന്ന് വരെ കഥകള് കേട്ടിരുന്നു. എന്ജിനിയറിങ്ങനു ചേര്ന്നപ്പോള് ആണ് മനസ്സിലായത് ഇതൊരു സോഫ്റ്റ് വെയര് പ്രശ്നം മാത്രമാണെന്ന്. പക്ഷേ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വൈ ടു കെ ലൈഫിലെ ചില ചെയിന്ജസ് ആണ്. അച്ഛന്റെ മരണം സ്നേഹിച്ചു മറന്ന കൂട്ടുകാരന് ഒക്കെ ഓരോ വൈ ടു കെ. ജീവിതത്തിലെ ഓരോ മോമെന്ടിലും വന്നു ചേരുന്ന അപ്രക്തീക്ഷിതമായ കുറെ വൈ ടു കെകള്."
ചാരുവിന്റെ വാക്കുകളുടെ താളം മാറുന്നത് ഹരിഹര് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വയലിനോ അത് ആരുടെയ? എന്ന ചോദ്യത്തിനൊപ്പം അവള് എഴുനേറ്റു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവള് അതിനരികില് എത്തുമ്പോള് ബാക്ഗ്രൌണ്ട് ആയി ഹരിഹരിന്റെ ശബ്ദം പിന്തുടര്ന്നു.
"എന്റെ അച്ഛന് മ്യുസിക് വല്യ ഇഷ്ടായിരുന്നു. ഞാന് എല് സുബ്രമണ്യത്തെ പോലെ വല്യ വയലിനിസ്റ്റ് ആകുമെന്ന് അദേഹം ഇടയ്ക്കു പറയുമായിരുന്നു. "
ചാരു ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
"......'പോലെ', എന്നോ ഇതാണ് നിന്റെ കുഴപ്പം. ആരും ആരെ പോലെ ആകുന്നില്ല. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും.നീ എത്ര നാള് അനാമികയുടെ ഒപ്പം താമസിച്ചു? "
" ഏകദേശം ഒരു വര്ഷം പിരിഞ്ഞിട്ടു ഇപ്പോള് ഒരു വര്ഷം"
മുന്നിലിരുന്ന ലാപ്ടോപ് തുറക്കുന്നതിനിടയില് അവന് അലസമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
"ഹോ.എനിക്കവളോട് സഹതാപം തോന്നുന്നു, നീ ഒരു ഒബ്സേസീവ് നെഗോഷിയെട്ടര് ആണ്.തനി മാര്ക്കെറ്റിംഗ് വിദഗ്ദ്ധന്."
" ഒബ്സേസീവ് നെഗോഷിയെട്ടര്, എന്ന് വച്ചാല് എന്താ?"
അവന് തലയുയര്ത്തി അവളെ നോക്കി.
ആവോ എനിക്കറിയില്ല എന്ന മട്ടില് അവള് ചുമല് കുലുക്കി.
ലാപിലെ കീകളില് അവന്റെ കൈവിരലുകള് അതിവേഗം ചലിച്ചു.
ഒബ്സേസീവ് നെഗോഷിയെട്ടര് : ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന മധ്യസ്ഥന്. നിന്റെ കണ്ടെത്തല് കൊള്ളാം.
ചാരുവിന്റെ വാക്കുകള് തന്നെ മുറിപ്പെടുതുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഹരിഹരില് അത്ഭുതം സൃഷ്ടിച്ചു. അനാമിക ആണ് ഇത് പറഞ്ഞതെങ്കില് ശക്തമായ ഒരു വഴക്കിനു ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു എന്നയാള് ഓര്ത്തു. വ്യക്തികള് മാറുന്നതിനു അനുസരിച്ച് വാക്കുകളുടെ അര്ഥം മാറാം എന്ന തത്വം ഹരിഹരിന്റെ ഉള്ളില് വേരൂന്നി.
ലാപ്ടോപിലെ പ്രകാശം അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നത് പോലെ അവള്ക്ക് തോന്നി.
"നീ എന്താ പണി"
അവള് ചോദിച്ചു.
"ഓ ഞാന് വെറുതെ ഓണ്ലൈനില്"
ചാരു അവന്റെ പുറകില് വന്നു ലാപ്പിലേക്ക് നോക്കി. ഹരിഹരിന്റെ കഴുത്തില് ചുറ്റി പിടിച്ചു ചെവിയില് കടിച്ചു പറഞ്ഞു
"നീ ഈ പെണ്ണിന്റെ ഗൂഗിള് ബസില് കിടന്നു കറങ്ങുന്നത് എനിക്കത്ര പിടിക്കനില്ലാട്ടോ.."
ഹരിഹരിന്റെ കണ്ണില് അവിശ്വസനീയത താങ്ങി നിന്നു.
"എന്ത് പറ്റി നിനക്ക്, നീയും പഴഞ്ചന് ആയോ?"
ചാരു ചിരിച്ചു. ഹരിഹരിന്റെ കവിളില് കവിള് ഉരസി അവള് പറഞ്ഞു.
"അല്ല മറ്റൊരു വൈ ടു കെ"
